आता आठवताय, ते फक्त काळेभोर डोळे

आता आठवताय, ते फक्त काळेभोर डोळे, - २

बाकी सारे आकार-उकार, होकार-नकार, - २

मागे पडत चाललेल्या स्टेशनासारखे,

मागे-मागे जात जात, पुसट होत चालले आहेत,

पुसत जावे ढगांचे आकार, आणि उरावं एकसाधं आभाळ, - २

तसा भूतकाळ....

त्याच्या छातीवर, गवताची हिरवीगार कुरणं,

भरून आलेली गाफील गाणी, काळेसावळे ढग,

आणि पश्चिमेच्या वक्षाकडे रोखलेले, बानाकृतीतील बगळे, 

आता आठवताय, ते फक्त काळेभोर डोळे.... 

विसरत चाललोय, -२ नावेतून उतरताना आधारासाठी धरलेला हात, - २

विसरत चाललोय, होडीची मनोगते, सरोवराचे बहाने,

व नावेला नेमका धक्का देणारी ती अज्ञात लाट,

ती लाट तर तेव्हांच पुसली, मनातल्या इच्छेसारखी, -२

सरोवर मात्र अजूनही तिथेच -२ 

पण त्याच्याही पाण्याची वाफ किमान चारदा तरी आभाळाला भिडून आलेली -२

आता तर लाटा नव्हे, पाणी ही नवं आहे कदाचित - २

पण तरीही जुन्याच नावाने सरोवराला ओळखताय सगळे,

आता आठवताय, ते फक्त काळेभोर डोळे....

तुझ्याकडे...तुझ्याकडे माझी सही नसलेली एक कविता, मीही हट्टी - २

माझ्याकडे तुझ्या बोटांचे ठसे असलेली एक काचेची पट्टी,

चाचपडत बसलेले काही संकेत, काही बोभाटे, अजूनही - २

थोडेसे शब्द... बरचसं मौन, अजूनही,

बाकी अनोळखी होऊन गेलो आहोत आपण - २

तुझा स्पर्श झालेला मी, माझा स्पर्श झालेली तू,

आणि आपले स्पर्श झालेले, हे सगळे...

आता आठवताय, ते फक्त काळेभोर डोळे...

उत्तरे चुकू शकतात, गणित चुकत नाही, - २

पाऊले थकू शकतात, अंतरे थकत नाहीत , - २

वाळूवरची अक्षरं, पुसट होत जातात,

तीव्रतेचे उग्र गंध, विरळ होत जातात,

शेपटीच्या टोकावरचे हट्ट, सरळ होत जातात,

विसरण्याचा छंद जडलायं आताशा मला, -२ 

या कवितांना, शहरभर पसरलेल्या संकेतस्थळांना, 

विसरत चाललो आहे, पत्ता न ठेवता निघून गेलेल्या वाटा, - २

विसरत चाललो आहे, ताळ्यावर बसलेले पश्चिमरंगी आभाळ, 

अन विसरत चाललो आहे, आभाळही गोंदायला विसरणारे, हिरवेगर्द तळे,

आता आठवताय, ते फक्त काळेभोर डोळे...